தமிழ் அரசியல் வரலாற்றில் என்றும் அழியாமல் வாழும் ‘DBS’இன் பேனா முனை!
கடந்த 2026 மே 17ஆம் திகதியன்று, ‘த மோனிங்’ (The Morning) ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் தனது இறுதித் தொடர் கட்டுரையினை அவர் பிரசுரித்திருந்தார். சுமார் நான்கு தசாப்தங்களுக்கு முன்னர் தான் பிறந்து, பின்னர் அரசியல் சூழல் காரணமாகத் தான் பிரிந்து வர நேரிட்ட தாய்நாட்டைப் பற்றி, கனடாவில் வசித்தபடி அவர் எழுதிய அந்த ஆழமான அரசியல் அலசல் கட்டுரை, அவரது வழமையான பாணியில் எவ்வித தேவையற்ற சர்ச்சைகளுமின்றி மிகத் துல்லியமாக வெளிவந்திருந்தது.
ஆனால், அந்தப் பதிவை வெளியிட்ட சில நாட்களிலேயே அவர் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார். அவரது இந்த மறைவானது, இலங்கைத் தமிழ் ஊடகத் துறையில் ஒழுக்கம், தார்மீகப் பொறுப்பு மற்றும் பரந்த அரசியல் பார்வை ஆகியவற்றில் தனக்கென ஒரு தனித்துவமான முத்திரையைப் பதித்திருந்த மாபெரும் ஆளுமையின் ஒரு சகாப்த முடிவை (End of an Era) உணர்த்தி நிற்கின்றது.
ஊடக உலகிலும் வாசகர்கள் மத்தியிலும் 'டி.பி.எஸ்' (DBS) என மிக நெருக்கமாக அறியப்பட்ட அவர், 1970ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில், இலங்கைத் தீவு ஒரு கொடூரமான இன நெருக்கடிக்குள் சிக்கித் தவிக்கத் தொடங்கிய காலகட்டத்தில், இலங்கையின் முன்னணித் தமிழ் நாளிதழான 'வீரகேசரி' மூலம் தனது உத்தியோகபூர்வ ஊடகப் பயணத்தை ஆரம்பித்தார்.
பின்னர் 1980களின் முற்பகுதியில் இருந்து 'தி ஐலண்ட்' (The Island), இந்தியாவின் 'தி ஹிந்து' (The Hindu) நாளிதழ் மற்றும் பி.பி.சி (BBC) தமிழோசை ஆகியவற்றின் விசேட செய்தியாளராகவும் அரசியல் பத்தியெழுத்தாளராகவும் இணைந்து, இலங்கை ஆயுதப் படைகளுக்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) அமைப்புக்கும் இடையே நிலவிய உள்நாட்டு யுத்தம் குறித்து மிக விரிவாக எழுதினார்.
உண்மையான தகவல்களைக் கண்டறிவது மிகவும் அரிதானதாகவும், ஆபத்தானதாகவும் இருந்த ஒரு யுத்தக் காலகட்டத்தில், தன்னிடம் இருந்த மிகப்பரந்த தகவல் மூலங்கள் (Sources) மற்றும் அசாத்திய தொடர்புகளின் ஊடாக செய்திகளின் உண்மைத்தன்மையை மிக நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து (Fact-check) எழுதுவதில் அவர் வல்லவராகத் திகழ்ந்தார்.
அச்சம் மற்றும் பக்கச்சார்பற்ற அவரது ஆழமான அரசியல் பத்திகள், இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை மற்றும் ஆயுதப் போராட்ட வரலாற்றை சர்வதேச சமூகத்துக்குக் கொண்டு சேர்ப்பதில் ஓர் உத்தியோகபூர்வ ஆவணமாகவே பார்க்கப்பட்டமை குறிப்பிடத்தக்கது. இவரது மறைவு, இலங்கை மற்றும் உலகளாவிய தமிழ் ஊடகப் பரப்பில் ஈடுசெய்ய முடியாத ஒரு பாரிய பேரிழப்பாகும்.
அவர் எதிர்கொண்ட ஆபத்துகள் வெறும் கற்பனையானவை அல்ல. 1983 ஜூலை மாதத்தில் இலங்கையை உலுக்கிய 'கறுப்பு ஜூலை' தமிழ் எதிர்ப்பு வன்முறைகளே அவரது ஊடகக் குரலை உத்வேகத்துடன் வடிவமைத்தன. வன்முறைகள் வெடித்த போதிலும், சம்பவங்களை உடனுக்குடன் உண்மையாகப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற கடுமையான உறுதியுடன் அவர் மீண்டும் கொழும்புக்குத் திரும்பினார்.
இந்திய இராஜதந்திர அழுத்தங்களுக்கு மத்தியில், 1987 ஒக்டோபர் மாதத்தில் இலங்கை குற்றப் புலனாய்வுத் திணைக்களத்தினால் (CID) அவர் கைது செய்யப்பட்டார். அவர் ஆயுதப் போராட்டத்துக்கு ஆதரவாகச் செயற்பட்டார் என்பதற்காக இந்தக் கைது இடம்பெறவில்லை; மாறாக அதற்கு முற்றிலும் மாறான ஒரு காரணத்துக்காகவே அவர் கைது செய்யப்பட்டார்.
அரசாங்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ ஊடக அறிக்கைகளை நிராகரித்து, விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் அப்போதைய பிரதித் தலைவர் 'மஹத்தயாவுடன்' (Mahattaya) அவர் நடத்திய பிரத்தியேக நேர்காணலை வெளியிட்டமையே இதற்குக் காரணமாகும். பின்னர், பொதுமக்களின் கடுமையான எதிர்ப்புகள் மற்றும் தலையீடுகளை அடுத்தே அவர் விடுவிக்கப்பட்டார்.
இதனைத் தொடர்ந்து, 1988ஆம் ஆண்டு உலகப் புகழ்பெற்ற ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்துக்குச் (Harvard University) சென்ற அவர், இறுதியில் கனடாவில் குடியேறினார். தாய்நாட்டை விட்டு மிகப் பாதுகாப்பான தூரத்திலிருந்த போதிலும், சற்றும் தளராத அர்ப்பணிப்புடன் இலங்கை நிலவரங்கள் குறித்து அவர் தொடர்ந்து செய்திகளை எழுதி வந்தார்.
புலம்பெயர்ந்து வாழ்ந்த காலத்தில், 1990களின் பாதியில் 'மஞ்சரி' (Manjari) என்ற பெயரில் ஒரு சுயாதீன தமிழ் வாராந்தப் பத்திரிகையை அவர் ஆரம்பித்தார். பலத்த அச்சுறுத்தல்களுக்கு மத்தியிலும், அது இலங்கையின் உண்மை நிலவரங்களை நடுநிலையோடு வெளியிட்டது. எனினும், கடுமையான வன்முறைத் தாக்குதல்கள் மற்றும் நிதி நெருக்கடிகள் காரணமாக 1995இல் அதனை மூட வேண்டியதாயிற்று.
இருப்பினும், அவர் தனது பேனாவை நிறுத்தவில்லை. இந்தியாவின் அரசியல் நகர்வுகள் மற்றும் தமிழ்த் திரைத்துறையின் பாமர கலாசாரம் (Pop Culture) குறித்து ஆராய்ந்த அவர், அரசியல் வரலாறு மற்றும் இலங்கையுடனான தனது குடும்பப் பிணைப்புகள் குறித்துத் தொடர்ந்து வாராந்தப் பத்திகளை எழுதி வந்தார். அவர் தனது இறுதி மூச்சு வரை ஓய்வுபெறவும் இல்லை, தனது கொள்கைகளை யாருக்காகவும் வளைத்துக் கொடுக்கவும் இல்லை.
டி.பி.எஸ். ஜெயராஜை அவரது சமகாலத்து ஏனைய ஊடகவியலாளர்களிடம் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டியது அவரது அசாத்திய துணிச்சல் மட்டுமல்ல; தனது சொந்தத் தமிழ் சமூகத்துக்குள்ளேயே நிலவிய தவறுகளுக்கு எதிரான வழுவாத பொறுப்புக்கூறலைக் கோரிய அவரது நேர்மையான நிலைப்பாடாகும்.
அவர் இலங்கை அரசாங்கத்தின் மனித உரிமை மீறல்களையும், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) அமைப்பினால் இழைக்கப்பட்ட குற்றங்களையும் ஒரே அளவிலான புலனாய்வுத் துல்லியத்தோடு (Investigative Precision) ஆவணப்படுத்தினார். தமிழ் அரசியலில் மாற்றுக்கருத்துடையோரை 'துரோகிகளாக முத்திரை குத்தும்' (Traitorisation) போக்கை, "நாஜிகளின் கொடூரமான கோயபல்ஸ் பாணிப் பிரசாரம்" (Goebbelsian Process) என அவர் மிகக் கடுமையாக வர்ணித்தார்.
எவ்வித ஆதாரமுமின்றி, வெறும் போலிப் பிரசாரங்களின் மூலம் அரசியல் எதிரிகளைத் துரோகிகளாக முத்திரை குத்தும் இந்த அபாயகரமான கலாசாரத்தின் வேர்களை அவர் ஆழமாக ஆராய்ந்தார். ஜீ.ஜீ. பொன்னம்பலம் (G.G. Ponnambalam) காலம் தொட்டு, தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியின் (TULF) எழுச்சி ஊடாக, மாற்று அரசியல் பாதையை முன்மொழிந்த எவரையும் 'துரோகி' எனக் கூறி தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு எவ்வாறு திட்டமிட்டு ஒழித்துக்கட்டியது என்ற வரலாற்றுப் பாதையை டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ் தனது எழுத்துக்களின் மூலம் உலகுக்குத் தோலுரித்துக் காட்டினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
அவரது அண்மைய மறைவின் பின்னர், சர்வதேச ஊடகங்களினாலும் வாசகர்களினாலும் மிக அதிகமாகப் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டு, மேற்கோள்காட்டப்பட்டு வரும் அவரது ஒரு குறிப்பிட்ட பத்தியில், தமிழ் அரசியலின் துரதிர்ஷ்டவசமான முத்திரை குத்தல் கலாசாரத்தை மிகக் கூர்மையாகவும், அதேசமயம் ஆழமான நையாண்டியுடனும் (Sarcasm) அவர் இவ்வாறு வரைபடமாக்கியிருந்தார்:
"நாற்பதுகளில் (1940s), அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸின் 'ஐம்பதுக்கு ஐம்பது' (Fifty-Fifty) என்ற சமபல பிரதிநிதித்துவக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்ளாத எந்தவொரு தமிழனும் துரோகியாகக் கருதப்பட்டான்.
நாடு சுதந்திரம் அடைந்ததன் பின்னர், 'சமஷ்டி' (Federalism) கொள்கையை நிராகரித்த எந்தவொரு தமிழனும் துரோகியாக்கப்பட்டான்.
அதன் பின்னர், தனித்தமிழீழக் கொள்கைக்கு மாறுபட்ட கருத்தைக் கொண்ட எந்தவொரு தமிழனும் துரோகியாக்கப்பட்டான்.
காலப்போக்கில், ஆயுதப் போராட்ட வழியைக் கடுமையாக எதிர்த்த மாற்றுக்கருத்துடைய எந்தவொரு தமிழனும் துரோகியாகவே முத்திரை குத்தப்பட்டான்."
இந்த ஆபத்தான "துரோகி" என்ற முத்திரை எந்தத் தரப்பிலிருந்து, யாருக்கு எதிராகக் குத்தப்பட்டது என்பதைப் பற்றி அவர் கவலைப்படவில்லை. அவரது நடுநிலையான ஊடகவியலானது, இத்தகைய தவறான அரசியல் முத்திரைகளால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் உரிமைகளுக்காகவும் ஒரே அளவிலான தார்மீகப் பொறுப்புடனும், துல்லியத்தன்மையுடனும் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வந்தது.
மாற்றுக்கருத்துடைய தமிழ்த் தலைவர்களின் படுகொலைகளும் ‘டி.பி.எஸ்’ இன் தார்மீகத் துணிச்சலும்
இலங்கைத் தமிழர்களின் உரிமைகளை வென்றெடுப்பதற்கான இறுதிப் பாதை என்பது வன்முறையில் இல்லை; மாறாக அது ஜனநாயக வழிமுறைகள் மற்றும் பேச்சுவார்த்தைகள் (Negotiations & Democracy) மூலமாகவே சாத்தியமாகும் எனத் தீர்க்கமாக நம்பிய பல முன்னணித் தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் மீது டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ் தனது விசேட கவனத்தைச் செலுத்தியிருந்தார்.
இத்தகையத் தலைவர்களின் சர்வதேசக் கீர்த்தியும் பரந்த அரசியல் அங்கீகாரமும், "தமிழ் மக்களின் ஏகப் பிரதிநிதிகள் தாங்களே" எனத் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) அமைப்பு முன்வைத்த பிரகடனத்துக்குப் பாரிய சவாலாக அமைந்தன. இதன் காரணமாகவே அத்தலைவர்கள் திட்டமிட்டுப் படுகொலை செய்யப்பட்டனர் என்பதை 'டி.பி.எஸ்' மிகத் தெளிவான தார்மீக நேர்மையுடன் உலகுக்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டினார்.
அச்சமயம் புலம்பெயர் சூழலில் தனக்கு ஏற்பட்ட தனிப்பட்ட அச்சுறுத்தல்கள் மற்றும் கடுமையான நிதி, சமூகப் பாதிப்புகளுக்கு மத்தியிலும் அவர் இந்த உண்மையை மீண்டும் மீண்டும் உரக்கச் சொன்னார். விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் அத்தலைவர்களைப் படுகொலை செய்ததற்கு, அவர்கள் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடவில்லை என்பது காரணமல்ல; மாறாக, அவர்கள் தமிழ் மக்களின் விடிவுக்காகத் தங்களின் சொந்த அரசியல் பாணியில் காட்டிய அதீத அர்ப்பணிப்பே அவர்களைப் படுகொலை செய்யக் காரணமாக அமைந்தது என்பதை அவர் மிக ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு எழுதினார்.
டி.பி.எஸ். ஜெயராஜின் சுயாதீனமான மற்றும் ஆதாரப்பூர்வமான ஆவணப்படுத்தல்களைச் சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளான ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச் (Human Rights Watch) மற்றும் அம்னெஸ்டி இன்டர்நேஷனல் (Amnesty International - சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை) போன்ற உலகளாவிய நிறுவனங்கள் தங்களின் உத்தியோகபூர்வ அறிக்கைகளுக்காக முழுமையாக நம்பியிருந்தன.
உலகெங்கிலும் வாழும் புலம்பெயர் தமிழ் வாசகர்கள், வேறு எந்தவோர் ஊடகத்திலிருந்தும் பெற்றுக்கொள்ள முடியாத அரிய தகவல்களுக்காகவும், ஒருதலைப்பட்சமாக அமையாத அரசியல் அலசல்களுக்காகவும் டி.பி.எஸ். ஜெயராஜின் பத்திகளையே நாடி நின்றனர். ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தத்துக்குள் மட்டும் சுருங்கிவிடாமல், செய்திகளின் பின்னாலுள்ள சிக்கல்களையும், உண்மைத்தன்மையையும் ஏற்றுக்கொண்டு, தனது சொந்தச் சமூகத்தின் தவறுகளையும் தட்டிக்கேட்ட அவரது தனித்துவமான ஊடகப் பாணியே இதற்குக் காரணமாக இருந்தது.
அவரது இந்த அசாத்திய நம்பகத்தன்மை (Credibility) என்பது இனம், மதம் மற்றும் மொழி என்ற எல்லைகளையும் கடந்து பரந்து விரிந்து காணப்பட்டது. சிங்களவர்கள், தமிழர்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் பரங்கியர் (Burgher) என அனைத்துத் தரப்பு இலங்கை மக்களும் அவரது பத்திகளை ஆர்வத்துடன் வாசித்ததுடன், அவரை முழுமையாக விசுவாசித்தனர்.
கடந்த நான்கு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாகத் தகவல்களை எவ்வித சுயலாபங்களுக்காகவும் சிதைக்காமலும், அரசியல் மேலாதிக்கங்களுக்கு வளைக்காமலும் அவர் பேணிய நடுநிலையான ஊடக தர்மமே, இலங்கை மக்கள் அனைவரினதும் இதயங்களில் அவரை என்றும் அழியாத ஒரு வரலாற்று ஆளுமையாக நிலைநிறுத்தியுள்ளது.
முதலில் முந்துவதை விட, துல்லியமாக எழுதுவதே முக்கியம் – ‘டி.பி.எஸ்’இன் ஊடக விதியுரை
அரசியல் மற்றும் ஊடகத்துறையினர் அனைவரும் ஏகோபித்ததாக ஒப்புக்கொள்ளும் ஓர் உண்மை. டி.பி.எஸ். ஜெயராஜால் சுயாதீனமாக உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முடியாத எந்தவொரு தகவலையும் அவர் தனது வாழ்நாளில் ஒருபோதும் பகிரங்கப்படுத்தியதில்லை என்பதாகும்.
செய்திகளின் உண்மைத்தன்மையை மிக நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து, அவற்றை உறுதிப்படுத்துவதற்காக (Fact-check) அவர் கையாண்ட தனித்துவமான வழிமுறையே அவரது ஊடகப் பயணத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக இருந்ததாக அவரது சமகால சக ஊடகவியலாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
ஒரு செய்தியை ஏனைய ஊடகங்களுக்கு முன்னர் 'முதன்முறையாக' வெளியிட வேண்டும் என்ற அவசரத்தை விட, அதனை 'மிகவும் துல்லியமாக மற்றும் உண்மையாக' வெளியிட வேண்டும் என்பதில் மட்டுமே அவர் தீவிர கவனம் செலுத்தினார். போலிப் பிரசாரங்களும், திணிக்கப்பட்ட சித்தாந்தங்களும் நிறைந்திருந்த ஒரு பதற்றமான அரசியல் சூழலில், அவர் கடைப்பிடித்த இந்த ஊடக ஒழுக்கம் என்பது வெறும் ஒரு தொழில்சார் பண்பு மட்டுமல்ல; அது அதிகார வர்க்கத்துக்கு எதிராக அவர் காட்டியஓர் உன்னதமான அமைதிப் போராட்ட வடிவமாகும்.
டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ் எமக்கு விட்டுச் சென்றுள்ள மரபுரிமை என்பது ஒரு மாபெரும் வரலாற்று ஆவணகமாகும் (Archives). தமிழ் மக்களின் அரசியல் தார்மீகப் பார்வையில் இருந்து, இலங்கையின் இன நெருக்கடி குறித்து எழுதப்பட்ட மிக விரிவான ஊடக அறிக்கைகள், ஆழமான அரசியல் விமர்சனங்கள் மற்றும் பகுப்பாய்வுகள் அடங்கிய பல தசாப்தகால எழுத்துப் பதிவுகள் இதில் அடங்கியுள்ளன.
எதிர்கால வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் எவரும் தவிர்க்க முடியாமல் தேடிவரப்போகும் ஒரு பொக்கிஷமாக இது திகழ்கிறது. பேரினவாத வன்முறைகள் மற்றும் அரசியல் தோல்விகளைப் பற்றி மாத்திரமன்றி, இந்த யுத்தத்தினால் படுகொலை செய்யப்பட்ட உன்னத தலைவர்கள், அரசியல் பிரமுகர்கள், சொந்த மண்ணில் இருந்து இடம்பெயர்க்கப்பட்ட ஏதிலிச் சமூகங்கள் மற்றும் தமிழ் மக்கள் இழந்த மாபெரும் அரசியல் எதிர்பார்ப்புகள் என அனைத்தையும் அவர் மிகத் துல்லியமாக ஆவணப்படுத்தியுள்ளார். பாதிக்கப்பட்ட அந்தச் சமூகத்துக்குள் ஒருவராக வாழ்ந்த ஒருவரால் மட்டுமே இத்தகையதோர் ஆழமான துல்லியத்தன்மையை வழங்க முடியும்.
குறிப்பாக, தமிழ் மக்கள் தங்களின் பூர்வீக தாயகப் பகுதிகளில் இருந்து நிரந்தரமாகப் புலம்பெயர்ந்து, உலகெங்கும் சிதறிப்போன அந்த வரலாற்றுப் பேரவலத்தையும், அதனுடன் பிணைந்துள்ள அரசியல் துயரங்களையும் வேறு எவராலும் எட்ட முடியாத அளவுக்கான வரலாற்றுத் துல்லியத்துடன் அவர் தனது பேனாவால் செதுக்கியுள்ளார்.
டி.பி.எஸ். ஜெயரா, தனது தொழில்முறை வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை இலங்கைக்கு வெளியிலேயே (புலம்பெயர் தேசத்தில்) கழித்திருந்த போதிலும், தனது தாய்நாடான இலங்கை மீதும், அதன் ஜனநாயக எதிர்காலம் மீதும் அவர் கொண்டிருந்த அளப்பரிய பற்றும் அர்ப்பணிப்பும் ஒருபோதும் குறைவடைந்திருக்கவில்லை.
தனது இறுதிப் பருவகாலத்தில் கடுமையான உடல்நலக் குறைபாடுகளினால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், சற்றும் சோர்வடையாது தனது இறுதி மூச்சு வரை அவர் தனது ஊடகப் பணிக்கு முழுமையாகத் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்தார். அவர் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிவதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்னர்கூடத் தனது அரசியல் பத்திகளை எழுதுவதில் மிகவும் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தார்.
அவரது அந்த தளராத வீரியமும், எதற்கும் அஞ்சாத நேர்மையும், ஓர் உன்னதமான ஊடகவியலாளன் எப்படியிருக்க வேண்டும் என்பதற்கான ஆகச்சிறந்த உலகளாவிய இலக்கணமாகும். 'டி.பி.எஸ்' என்ற அந்தப் பேனா முனை ஓய்ந்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் எழுதிச் சென்ற உண்மைகள் தமிழ் அரசியல் வரலாற்றில் என்றும் அழியாமல் வாழும்.
