அரசியல் மூலோபாயத் தெரிவும் பேரினவாத அரசியல் சவால்களும்!

பிரசுரிக்கப்பட்டது: சனி, 30 மே, 2026

தற்போதைய தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கமானது, பௌத்த தேசியவாத சக்திகளுக்கு முன்னால் மண்டியிடுவதாக ஒரு தரப்பினர் வாதிட முற்படும் அதேவேளை, இதனை தத்துவார்த்த ரீதியாக பகுப்பாய்வு செய்யும் விமர்சகர்கள், மக்கள் விமுக்தி பெரமுனவின் (JVP) வரலாற்றுரீதியான அரசியல் நடத்தைகளை இங்கு கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றனர்.

எனினும், தற்போதைய அரசியல் சூழலை பகுப்பாய்வு செய்யும்போது எழும் மிக முக்கியமான கேள்வி என்னவெனில்; தற்போதுள்ள கலாசார-அரசியல் ஆதிக்கத்துக்கு எதிரான (Counter-Hegemonic) கோஷங்களை முன்னெடுப்பதா? அல்லது மூலோபாய ரீதியாக அரச அதிகாரத்தை ஸ்திரமாக தக்கவைத்துக் கொள்வதா? என்பதுதான்.

எனவே, இன-மத-கலாசார ஆதிக்கத்துக்கு எதிரான ஓர் அரசியலை கட்டியெழுப்புவதற்கும், அரச அதிகாரத்தை ஸ்திரமாக பேணுவதற்கும் இடையே நிலவும் தார்மீக இழுபறி மிகவும் தெளிவானதாகும். தற்போதைய அரசாங்கம் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றவுடன், சிங்கள பௌத்த கலாசார ஆதிக்கத்துக்கு நேரடியாக சவால் விடுத்திருக்க வேண்டும் என்பதே பல முற்போக்கு வட்டாரங்களின் கருத்தாக உள்ளது. ஆனால், இத்தகைய வாதங்கள் 'ஆதிக்கம்' (Hegemony) என்பதன் பின்னாலுள்ள சிக்கலான வரலாற்று மற்றும் அரசியல் தன்மையை மிகக் குறைவாகவே மதிப்பிடுகின்றன.

இத்தாலிய தத்துவஞானி அந்டோனியோ கிராம்ஷியின் (Antonio Gramsci) கோட்பாட்டின்படி, 'ஆதிக்கம்' என்பது வெறும் அரச அதிகாரம் மட்டுமல்ல; அது பொதுமக்களின் பொதுப்புத்தியை (Common sense) உருவாக்கும் ஓர் அறிவுசார் மற்றும் நெறிமுறைசார் தலைமையாகும். இது பாடசாலைகள், மதம், குடும்பம், ஊடகங்கள், வரலாறு மற்றும் கலாசார சின்னங்கள் மூலம் பல தலைமுறைகளாக கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு நீண்டகால சமூக அதிகாரமாகும். இத்தகைய ஆதிக்க அதிகாரமானது, வெறும் ஆட்சி மாற்றத்தினால் மாத்திரம் உடனடியாக சரிந்துவிடாது.

விசேடமாக, இலங்கையில் பௌத்த மதத்துக்கும் அரசுக்கும் இடையே உள்ள உறவு என்பது வெறும் அரசியல் கூட்டணி மட்டுமல்ல, அது வரலாற்று ரீதியாக கட்டியெழுப்பப்பட்ட ஓர் ஆழமான அங்கத்துவ உறவாகும். காலனித்துவ எதிர்ப்பு, தேசிய அரசு உருவாக்கம், சிங்கள மொழி இயக்கம், கிராமிய சமூக அமைப்பு மற்றும் சுதந்திரத்துக்குப் பிந்திய அரசியல் என அனைத்தும் இதனுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.

எனவே, இத்தகையதோர் ஆதிக்கத்துக்கு சவால் விடுப்பது என்பது சாதாரண ஜனநாயக சீர்திருத்தங்களால் செய்யக்கூடிய ஒன்றல்ல, அதுவொரு ஆழமான சமூக-கலாசார புரட்சியின் பணியாகும். வெறும் சில சட்டத் திருத்தங்களினாலோ அல்லது அரசியல் பிரகடனங்களினாலோ இதனைச் சாதித்துவிட முடியாது. அதற்கு ஒரு புதிய அறிவுசார் பாரம்பரியம், புதிய மக்கள் கலாசாரம் மற்றும் நீண்டகால நிறுவனமயப்படுத்தப்பட்ட வேலைத்திட்டங்கள் அவசியமாகும். இந்த இடத்தில், ஜே.வி.பி ஒரு கட்சியாக வரலாற்று ரீதியாக எவ்வாறு செயற்பட்டது என்பது குறித்த விமர்சனங்களை முன்வைப்பது நியாயமானதே.

இங்கு ஜே.வி.பி/ தேசிய மக்கள் சக்தியின் அரசியல் வரலாறு முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. ஜே.வி.பி அதன் ஆரம்பம் முதலே கிராமிய சிங்கள இளைஞர்களை அடித்தளமாகக் கொண்டு கட்டியெழுப்பப்பட்ட ஒரு இயக்கமாகும். அதன் தலைமை, குறிப்பாக ரோஹண விஜேவீர, இலங்கையின் ஏனைய பிரதான இடதுசாரிக் கட்சிகளைப் போல முழுமையாக சர்வதேசவாதத்தை நோக்கியோ அல்லது மதம்-அரசு பிரிப்பை வலியுறுத்தும் தீவிர குடியரசுவாத அரசியலை நோக்கியோ பயணிக்கவில்லை.

இதற்கு நேர்மாறாக, ஜே.வி.பி படிப்படியாக சிங்கள பௌத்த பொதுமக்களின் விண்வெளியுடன் ஒரு சமரசத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டது. இது 1980களின் பிற்பகுதியில் மிகவும் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது. எனவே, ஜே.வி.பி ஒருபோதும் உண்மையான அர்த்தத்தில் ஆதிக்கத்துக்கு எதிரான (Counter-Hegemonic) ஒரு கலாசார திட்டமாக மாறவில்லை.

இருப்பினும், இதனை வெறும் தோல்வியாகவோ அல்லது பலவீனமாகவோ மட்டும் பார்க்க முடியாது. ஏனெனில், ஜே.வி.பி போன்றதொரு கட்சி இத்தகையதொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்குப் பின்னால் சமூக மற்றும் மூலோபாயக் காரணங்கள் இருந்தன. இலங்கையின் பெரும்பான்மை சிங்கள பௌத்த மக்களின் அரசியல் பொதுப்புத்திக்குள் பௌத்த தேசியவாதம், அரசு மற்றும் நாட்டின் பாதுகாப்பு ஆகிய கருத்துருக்கள் ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, அந்த அடித்தளத்திலிருந்து வந்த ஓர் அரசியல் இயக்கம், திடீரென தீவிர மதச்சார்பற்ற-ஆதிக்க எதிர்ப்புத் திட்டமாக மாறுவது அரசியல் ரீதியாக மிகவும் கடினமானது.

தற்போதைய NPP அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்த விதம் இதனை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறது. இது வெறும் முற்போக்கு நகரப்புற போராட்டக்காரர்களால் மட்டும் உருவாக்கப்பட்ட அரசாங்கம் அல்ல. இது ஓய்வுபெற்ற இராணுவத்தினர், அரச ஊழியர்கள், கிராமப்புற கீழ்-நடுத்தர வர்க்கம், ராஜபக்ஷர்களின் அரசியலால் ஏமாற்றமடைந்த பெரும்பான்மை சிங்கள பௌத்த மக்கள் மற்றும் 'நாட்டைக் காப்பாற்ற வேண்டும்' என்ற தேசிய-நெறிமுறைச் சிந்தனையைக் கொண்ட மக்கள் உள்ளிட்ட ஒரு பரந்த சமூகக் கூட்டணியின் விளைவாகும்.

இந்த வாக்காளர் பௌத்த பேரினவாதம் குறித்து ஆழமான விமர்சனப் பார்வைகளைக் கொண்ட தீவிர அரசியல்வாதி அல்ல என்பது தெளிவு. அவரது வாக்கு என்பது பெரும்பாலும் ஊழலுக்கு எதிரான கோபம், பொருளாதார நெருக்கடி, ராஜபக்ஷ குடும்ப ஆட்சி மீதான விரக்தி மற்றும் 'நியாயமான, ஊழலற்ற ஆட்சி' பற்றிய எதிர்பார்ப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒன்றாகும்.

இத்தகையதொரு சூழ்நிலையில், அரசாங்கம் உடனடியாக பௌத்த கலாசார ஆதிக்கத்துக்கு நேரடிச் சவால் விடுத்தால், அது ஒரு முற்போக்கு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதை விட, மிக வேகமானதொரு எதிர்-புரட்சியை (Counter-Revolution) தூண்டும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது என்ற நியாயமான வாதம் உள்ளது.

அண்மையில் ஒமல்பே சோபித தேரரினால் முன்வைக்கப்பட்ட முன்மொழிவுக்கு இணங்க, பௌத்த துறவிகளுக்கு இடையிலான ஒழுக்கப் பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதற்குத் தேவையான சட்ட வசதிகளை வழங்குவதற்கு ஜனாதிபதி அநுர குமார திஸாநாயக்க உடன்பட்டதை, பெரும்பான்மை சிங்கள பௌத்த மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளோடு சேர்த்தே நாம் வாசிக்க வேண்டும்.

பௌத்த மதச் சக்திகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு அதன் மீது அரச அதிகாரத்தைப் பிரயோகிப்பதை விட, சீர்திருத்தங்கள் மகா சங்கத்தினரிடமிருந்தே வர வேண்டும் என்பதை ஜனாதிபதி ஏற்றுக்கொண்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது. இதுவொரு மிக முக்கியமான நடைமுறைவாத அணுகுமுறையாகும்.

சமகால உலக அரசியலின் பெரும் பிரச்சினையும் இதுவேயாகும். உலகளவில் புதிய பழமைவாதமும் (Neo-conservativism) தீவிர வலதுசாரி தேசியவாதமும் வேகமாக வளர்ந்து வரும் நிலையில், 'கலாசாரப் பாதுகாப்பு' குறித்த பயமே அவர்களின் முக்கிய அரசியல் மூலோபாயமாக மாறியுள்ளது.

இந்தச் சூழ்நிலையில், உள்நாட்டு மத நிறுவனங்களுடன் கையாள வேண்டிய மொழியை ஜனாதிபதி புரிந்துகொண்டுள்ளார். இது இடதுசாரி சக்திகளின் விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகலாம் என்றாலும், அரச அதிகாரம் மற்றும் நிலவும் உடனடி பதற்றங்களின்படி பார்க்கும் போது இதுவொரு சாத்தியமான தற்காப்பு நிலைப்பாடாகும்.

"தாராளவாத அல்லது இடதுசாரி முற்போக்குவாதம் என்பது மக்களின் உள்ளார்ந்த கலாசார அச்சங்கள் மற்றும் அடையாளங்களுடன் இணைந்து பணியாற்றத் தவறும்போது, அது எதிர்த்தரப்புச் சக்திகளுக்குப் பாதையைத் திறந்து கொடுத்துவிடும். அதாவது, 'முற்போக்குவாதம்' என்பது சமூகத்தின் பொதுப்புத்தியாக மாறாத ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், மேற்கொள்ளப்படும் வேகமான கலாசாரத் தாக்குதல்கள் பெரும்பாலும் தீவிர வலதுசாரி எதிர்வினைகளையே உருவாக்கும்."

எனவே, ஆதிக்க எதிர்ப்பு அரசியலின் முக்கியத்துவத்தை நிராகரிக்க முடியாது. இலங்கை நீண்டகால அடிப்படையில் ஒரு ஜனநாயக, பல்லினத்தன்மை வாய்ந்த மற்றும் குடிமக்களின் சமத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட குடியரசாக மாற வேண்டுமானால், இன-மத ஆதிக்கம் குறித்த விமர்சன ரீதியான உரையாடல் அவசியமானது. ஆனால், அதனை உடனடி அரசியல் உத்தரவுகளால் சாதித்துவிட முடியாது.

அதற்குத் தேவைப்படுவது:

புதிய அரசியலமைப்பு இணக்கப்பாடு

சட்டத்தின் ஆட்சியை வலுப்படுத்துதல்

குடியுரிமை குறித்த புதிய குடியரசுவாத புரிதல்

கல்வி மற்றும் கலாசார சீர்திருத்தங்கள், மற்றும் நீண்டகால அறிவுசார்-அரசியல் வேலைத்திட்டம்.

எனவே, தற்போதைய கேள்வி அரசாங்கம் போதுமான அளவு தீவிரத்தன்மையுடன் (Radical) இல்லை என்பது மட்டுமல்ல, மாறாக 'ஆதிக்க எதிர்ப்பு மாற்றம்' மற்றும் 'அரசியல் ஸ்திரத்தன்மை' ஆகிய இரண்டுக்கும் இடையே எவ்வாறு சமநிலையைப் பேணுவது என்பதுதான். அந்தச் சமநிலை இல்லாதபோது, ஆதிக்க எதிர்ப்பு அரசியல் கூட இறுதியில் எதிர்-புரட்சிக்கு வழிவகுக்கும் ஒரு தோல்வியுற்ற மூலோபாயமாக மாறிவிடக்கூடும்.