திறந்த மனதுடைய மனிதர்களாக வாழ்வோம்!

கொழும்பிலுள்ள பிரபலப் பாடசாலை மாணவன் ஒருவன், அதே பாடசாலையைச் சேர்ந்த பல ஆசிரியைகளுடன் தொடர்பு வைத்திருந்த சம்பவம் இன்று பெரும் பேசுபொருளாகியுள்ளது. இதில் அந்த இளைஞன் சிலருக்கு ‘குற்றவாளி’, சிலருக்கு ‘வீரன்’. ஆனால், சமூகத்தின் பார்வையில் அந்த ஆசிரியைகளே பெரும் குற்றவாளிகளாக்கப்பட்டுள்ளனர்.

மறுபுறம், பாலியல் எதிர்ப்புச் சிந்தனை கொண்ட ‘வுக்’ (Woke) குழுவினர், ஆசிரியர்-மாணவர் இடையே ஒரு ‘அதிகாரப் படிநிலை’ (Power dynamics) இருப்பதால், இதனை ஒரு வன்முறையாகவே பார்க்கின்றனர். இவர்களைப் பொறுத்தவரை பாலியல் என்பதே ஒரு வன்முறை போன்றது. ஆனால், உலகில் அதிகார சமநிலை மாறாத எந்தவொரு உறவும் இல்லை. பல நேரங்களில் அந்த அதிகார வித்தியாசமே ஈர்ப்பின் மையப்புள்ளியாகவும் மாறுகிறது.

இந்தச் சம்பவம் குறித்து நாம் சிந்திக்கும்போது சில முக்கிய உண்மைகளை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: அந்த மாணவர் 19 வயதுடைய ஒரு வயது வந்த (Adult) நபர். எனவே, சட்டப்படி இது குற்றமல்ல. இது தேவையற்ற கருத்தரித்தல் அல்லது நோய்கள் ஏற்படாத வகையில், வீடியோக்கள் மூலம் பேணப்பட்ட ஒரு தொலைதூரத் தொடர்பு (Remote relationship). இவை எதுவும் பாடசாலை வளாகத்திற்குள் நடக்கவில்லை. பாடசாலைக்கு வெளியே, வீடுகளுக்குள் ஒரு இளைஞனுக்கும் யுவதிக்கும் இடையில் நடக்கும் சாதாரண செயல்பாடுகளாகவே இவை அமைந்துள்ளன.

இந்தச் சம்பவத்தில் உள்ள ஒரே 'புதிது' என்னவென்றால், அந்தத் தொடர்புகள் வீடியோ எடுக்கப்பட்டதும், அவை கசிந்ததுமே ஆகும். இல்லையெனில், ஆசிரியர்-மாணவர் இடையிலான ஈர்ப்பு என்பது காலம் காலமாக எல்லாப் பாடசாலைகளிலும் நடக்கும் ஒரு மறைமுகமான, ஆனால் சாதாரணமான விடயமே.

ஹார்மோன்கள் கிளர்ந்தெழும் பதின்ம வயதில், தடைகளைத் தாண்டுவதே ஒரு போதையாக இருக்கும். 1981 இல் வந்த 'Private Lessons' போன்ற திரைப்படங்கள் ஒரு சிறுவனுக்கும் அவனது ஆசிரியருக்கும் இடையிலான ஈர்ப்பைச் சித்தரித்தன. அன்று இக்கால 'வுக்' அரசியல் கிடையாது; அனைவரும் அந்த கற்பனைகளை ரசித்தார்கள். வீடியோ மூலம் பாலியல் இன்பத்தைப் பெறுவது இக்காலத்தில் மிகவும் சாதாரணமான ஒன்று.

உண்மையான பிரச்சினை என்னவென்றால், ஒரு மூன்றாவது தரப்பினர் அந்தத் தனிப்பட்ட வீடியோக்களைப் பார்ப்பதும், அவற்றைப் பகிர்ந்து இன்பம் காண்பதுமே ஆகும். இது ஒரு வக்கிரமான, நாகரிகமற்ற செயல். சமூக வலைதளங்களில் இன்று தெரிவது அந்த அநாகரிகமான இன்பமும், பொறாமையும் கலந்த வக்கிரமே தவிர, அறநெறி அல்ல.

இந்தச் சம்பவம் தற்போதைய பாடசாலைக் கட்டமைப்பிற்கு ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. எமது நவீன பாடசாலை முறைமை கிறித்தவ 'செமினரி' முறையைத் தழுவி உருவானது. இதில் தடுத்தல், தண்டித்தல் மற்றும் ஆசைகளை அடக்குதல் என்பனவே 'ஒழுக்கம்' எனப்படுகின்றன. ஆசிரியர்களை 'குரு மாதா', 'குரு பிதா' என தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்திப் பார்ப்பவர்களுக்கு, அவர்கள் பாலியல் உணர்வுள்ள மனிதர்களாக இருப்பது ஒரு பேரதிர்ச்சியாக (Traumatic experience) இருக்கிறது.

தடை என்பது எப்போதும் ஆசையை வெறிக்கச் செய்யும். அதிகாரம் உள்ள இடங்களில் (ஆசிரியர், மதகுரு, பாதுகாப்புப் படை) அந்த அதிகாரமே ஈர்ப்பிற்கான காரணமாகவும் அமைகிறது.

எமது தற்போதைய சிறைச்சாலை போன்ற பாடசாலை அமைப்புக்கு மாற்றாக, பண்டைய கிரேக்கர்களிடம் வேறு ஒரு கல்வி முறை இருந்தது. அவர்கள் ஆசையைத் தடை செய்வதற்குப் பதிலாக, அதனை கல்வியின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக் கொண்டனர். உடல், மனம், ஆன்மா என அனைத்தையும் வளர்ப்பதே அவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது. அங்கு ஆசிரியருக்கும் மாணவருக்கும் இடையிலான நெருக்கமான தொடர்புகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தன. சாக்ரடீஸ், பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் போன்றவர்கள் இத்தகைய ஒரு சூழலிலேயே உருவானார்கள்.

கிரேக்கர்கள் ஆசையை ஒரு சடங்காக மாற்றினர். இதனால் அது ஒரு முன்னேற்றத்திற்கான வழியாக அமைந்தது. ஆனால், பாலியலைத் தடை செய்வதன் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட எமது தற்போதைய பாடசாலைக் கட்டமைப்பு, இத்தகைய சம்பவங்களால் எளிதில் தகர்ந்து போகிறது.

பாலியல் குறித்து நேர்மறையான பார்வையைத் தரும் ஒரு கல்வி முறை நமக்குத் தேவை. இருவருக்கு இடையிலான பாலியல் தொடர்பு (ஆண்-பெண் அல்லது எதுவாக இருந்தாலும்) அது ஒரு அழகான விடயம். கல்வியானது அதனை அசிங்கப்படுத்தும் கலாச்சாரத்தை உருவாக்கக்கூடாது.

இந்தச் சம்பவத்தால் அந்த இளைஞனின் அல்லது அந்தப் பெண்களின் வாழ்க்கை சீரழியுமானால், அதற்குப் பொறுப்புச் சொல்ல வேண்டியது ஆசைப்பட்டு இன்பத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டவர்கள் அல்ல; மாறாக, அறநெறி என்ற பெயரில் மனிதர்களைக் கொன்று குவிக்கும் இந்த வக்கிரமான சமூகமே ஆகும்.

அழகானவற்றை அழகாகப் பாருங்கள். அசிங்கமானவற்றைப் புறக்கணித்து, திறந்த மனதுடைய மனிதர்களாக வாழுங்கள்.