முஸ்லிம் பெண்களைச் சமூகம் ஏன் விசித்திரமாகப் பார்க்கின்றது?

கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்னர், கம்பஹாவுக்கு அருகிலுள்ள எனது தோழி ஒருவரின் வீட்டில் நடைபெற்ற 'சாங்கிக தான' (பிட்சுக்களுக்கான மதிய உணவு வழங்கல்) புண்ணிய நிகழ்வொன்றில் நான் கலந்துகொண்டேன்.

சிங்கள பௌத்த சூழலில் பிறந்து வளர்ந்து, சிங்கள மொழி மூலமாக பாடசாலை மற்றும் பல்கலைக்கழகக் கல்வியைப் பெற்ற எனக்கு, அந்தச் சூழல் எவ்வகையிலும் அந்நியமான ஒன்றாக இருக்கவில்லை.

இருப்பினும், அந்தப் புண்ணிய நிகழ்வு நிறைவடையும் வரை என்னைப் பற்றிய விசேட அறிமுகம் எதனையும் எனது தோழி வழங்கியிருக்கவில்லை. நிகழ்வின் இறுதியில், அங்கிருந்த உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களுக்கு எனது இனம் குறித்த தகவலை அவர் பகிர்ந்துகொண்டார்.

அந்தத் தருணத்தில் அங்கிருந்தவர்களில் சிலர் மிகவும் ஆச்சரியத்துடன் என்னைப் பார்த்தனர். நான் அந்த நிகழ்வில் கலந்துகொண்டமை குறித்து ஒருவித சந்தேகமோ அல்லது நிச்சயமற்ற தன்மையோ அவர்களின் மனதில் உறைந்திருந்தது போன்றதொரு உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. சிலவேளைகளில், அந்தப் புண்ணிய நிகழ்வைக் குலைப்பதற்காகவே நான் வந்திருப்பதாகக் கூட அவர்கள் எண்ணியிருக்கக்கூடும்.

ஆனால், நான் அவர்களுடன் மிகவும் சிநேகப்பூர்வமாகப் பழகியபோது, எனது தோழியின் உறவினர் ஒருவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “நீங்கள் எங்களில் இருந்து மிகவும் தூரமானவர்கள் என்றுதான் நாம் நினைத்தோம். ஆனால் இப்போது பார்த்தால் நீங்கள் எங்களைப் போன்றவர்களே!”

சமூகப் பார்வையின் பின்னணி

எமது நாட்டில் முஸ்லிம் பெண்கள் மீது ஏனைய சமூகத்தினர் விசேட கவனம் செலுத்துவதற்குப் பின்னால் பல காரணங்கள் உள்ளன. இது மதம், கலாசாரம் மற்றும் அரசியல் எனப் பல துறைகளின் கலவையாகும். பின்நாட்களில் இது பொருளாதாரக் காரணிகள் வரை விரிவடைந்துள்ளதை அவதானிக்க முடிகிறது.

பல்வேறு இனக்குழுக்கள் ஒன்றிணைந்து, தமது வர்த்தகப் பிரதேசங்களுக்கு முஸ்லிம் வர்த்தகர்கள் வருவதை அச்சுறுத்தலாகக் கருதித் தடுப்பது இதற்கு ஒரு உதாரணம் மாத்திரமே. நுகர்வோர் என்ற அடிப்படையில் எங்கு பொருட்களை வாங்குவது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் உரிமை தமக்கே உரியது என்பதை நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்கள் இன்னும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

முஸ்லிம் பெண்களுக்கிடையிலான கலாசாரப் பன்முகத்தன்மையை விளங்கிக்கொள்வதற்கு முன்னர், அவர்கள் அனைவரும் ஒரே வார்ப்பில் அமைந்த (Monolithic) ஒரு குழுவினர் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமானது.

இஸ்லாம் மார்க்கம் உலகம் முழுவதும் பரவியுள்ளதால், அந்தந்த நாடுகளின் உள்ளூர் மரபுகளுடன் கலந்து பல்வேறு கலாசார அடையாளங்கள் உருவாகியுள்ளன. இது முஸ்லிம் பெண்களின் வெளிப்புறத் தோற்றத்திலிருந்தே ஆரம்பமாகின்றது.

அடையாளமும் ஆடை கலாசாரமும்

முஸ்லிம் பெண்கள் மீதான சமூகத்தின் கவனம் பெரும்பாலும் அவர்களின் வெளிப்புறத் தோற்றம் மற்றும் அவர்களின் கலாசார எல்லைகள் குறித்த தவறான புரிதல்கள் அல்லது ஆர்வத்தின் அடிப்படையிலேயே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இருப்பினும், தற்காலத்தில் அவர்கள் தமக்கே உரித்தான தனித்துவத்துடன் சமூகத்தின் பல்வேறு மட்டங்களில் முக்கியப் பங்காற்றி வருகின்றனர். முஸ்லிம் பெண்களின் ஹிஜாப் (Hijab), அபா யா (Abaya) அல்லது நிகாப் (Niqab) போன்ற உடைகள், சமூகத்தில் ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணை உடனடியாக அடையாளம் காண உதவும் அடையாளங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

ஆனால், முஸ்லிம் பெண்களின் ஆடை நடைமுறைகள் பிராந்தியத்திற்கு பிராந்தியம் பெருமளவில் வேறுபடுகின்றன. இது வெறும் மதத் தேவை மாத்திரமல்லாமல், காலநிலை மற்றும் உள்ளூர் பாரம்பரியங்களின் அடிப்படையிலானதுமாகும்.

அதேவேளை, வெளிப்புறத் தோற்றத்தில் தமது இன அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாத முஸ்லிம் பெண்களும் ஏராளமாக உள்ளனர். நவீனத்துவத்துடன் இணைந்த பெண்கள் மற்றும் புலமைசார் தொழில்களில் ஈடுபட்டுள்ள முஸ்லிம் பெண்கள் இதில் முதன்மையானவர்கள் என்பது எனது புரிதல்.

அண்மைக்காலமாக முஸ்லிம் பெண்கள் கல்வி, மருத்துவம், சட்டம் மற்றும் அரசியல் போன்ற துறைகளில் முன்னிலை பெற்று வருவதை அவதானிக்க முடிகிறது. பாரம்பரியமாக அவர்கள் வீட்டுக்குள் மாத்திரமே முடங்கியிருக்க வேண்டும் என்ற கருத்துருவாக்கம் உடைந்து வருவதால், இந்த மாற்றம் குறித்து சமூகம் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டியுள்ளது.

உலகளாவிய மற்றும் உள்ளூர் சூழல்

உலகளாவிய ஊடகங்களில் கூட முஸ்லிம் பெண்கள் பெரும்பாலும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களாக அல்லது குரலற்றவர்களாகவே சித்திரிக்கப்படுகின்றனர். இத்தகைய பழைய வரைவிலக்கணங்களினால், நிஜ உலகில் முஸ்லிம் பெண்கள் அடையும் வெற்றிகளைச் சமூகம் விசித்திரமாக அல்லது ஆச்சரியத்துடன் பார்க்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது.

இலங்கையில் 'முஸ்லிம் விவாக மற்றும் விவாகரத்துச் சட்டம்' (MMDA) போன்ற சட்டங்களை 'ஒரே நாடு ஒரே சட்டம்' என்ற அடிப்படையில் திருத்துவது குறித்த விவாதங்கள் முன்னெடுக்கப்படும் நிலையில், எதிர்காலத்தில் முஸ்லிம் பெண்களின் உரிமைகள் மேலும் விரிவடையும் எனக் கூறுவது இயல்பானதே.

உலகளாவிய ரீதியில் நோக்கும்போதும் முஸ்லிம் பெண்கள் பன்முகத் தன்மையைக் கொண்டுள்ளனர். சவுதி அரேபியப் பெண்கள் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் முன்னேறி வருகின்றனர்; சிங்கப்பூர் பெண்கள் பல்லின கலாசார சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கின்றனர்; ஐக்கிய அரபு அமீரகப் பெண்கள் நவீன மற்றும் தொழில்சார் முன்னேற்றத்தைக் காட்டுகின்றனர்.

இலங்கை முஸ்லிம் பெண்களின் வகைப்பாடு

இலங்கை முஸ்லிம் பெண்களும் ஒரே கலாசார அச்சுக்குள் அடங்குபவர்கள் அல்ல. அவர்கள் பல்வேறு கலாசார வேர்கள் மற்றும் பிராந்திய அடையாளங்களைக் கொண்டவர்கள். இம்மாற்றம் அவர்களின் உடைகள், மொழி, உணவு மற்றும் குடும்பக் கட்டமைப்புகளில் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கிறது. இலங்கையின் முஸ்லிம் பெண்களைப் பிரதானமாகப் பின்வருமாறு வகைப்படுத்தலாம்:

இலங்கைச் சோனகர் (Sri Lankan Moors): இவர்களின் கலாசாரம் அரபு மற்றும் உள்ளூர் (சிங்கள/தமிழ்) வழக்கங்களின் கலவையாகும்.

இலங்கை மலாய்கள் (Sri Lankan Malays): தென்கிழக்காசியப் பின்னணியைக் கொண்ட இவர்களுக்கெனத் தனித்துவமான மொழி மற்றும் உணவு கலாசாரம் உள்ளது.

மேமன் மற்றும் போரா (Memons & Bohras): இந்தியாவின் குஜராத் மற்றும் சிந்து மாகாணங்களிலிருந்து குடிபெயர்ந்த இவர்களின் உடைகள் மற்றும் சடங்குகள் மிகவும் வர்ணமயமானவை.

இலங்கை முஸ்லிம் பெண்களின் ஆடை நாகரீகத்திலும் பன்முகத்தன்மை உண்டு. கிழக்கு மாகாணப் பெண்கள் பெரும்பாலும் சேலை அணிந்து, அதன் தலைப்பால் தலையை மூடுவதை (Head-drape) வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். மலாய் பெண்கள் விசேட காலங்களில் 'சரோங் மற்றும் கெபாயா' (Sarong & Kebaya) உடைகளை அணிகின்றனர். எமது சமூகத்தின் பிரதான ஆண்களின் ஆடையான 'சரம' (Sarong) கூட இந்த ஆடையிலிருந்து உருவானதாகக் கருதப்படுகிறது.

அதேவேளை, கொழும்பு மற்றும் கண்டி போன்ற நகரங்களில் கறுப்பு நிற அல்லது வர்ணமயமான அபா யா மற்றும் நவீன ஹிஜாப் முறைகள் பிரபல்யமாக உள்ளன. குறிப்பாக, தற்போது தமது இன அல்லது கலாசார அடையாளங்களை ஆடைகள் மூலம் வெளிப்படுத்தாத இளம் பெண்களின் எண்ணிக்கை வேகமாக அதிகரித்து வருகின்றது. நவீன உலகளாவிய நாகரீக மாற்றங்களை அவர்களால் புறக்கணிக்க முடியாதுள்ளது.

மொழி மற்றும் நல்லிணக்கம்

பெரும்பாலான முஸ்லிம் பெண்களின் தாய்மொழி தமிழாக இருந்தபோதிலும், மன்னார், மட்டக்களப்பு, கொழும்பு என அந்தந்தப் பிரதேசங்களுக்கு ஏற்ப அதன் உச்சரிப்பு முறைகள் மாறுபடுகின்றன. அதேபோல், சிங்களவர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் கண்டி, குருணாகலை போன்ற பகுதிகளில் வாழும் பெண்கள் சிங்கள மொழியை மிக சரளமாகப் பேசுகின்றனர். சிலரது வீட்டு மொழியாகவும் சிங்களமே காணப்படுகிறது.

இவ்வாறானதொரு சூழலில், இன நல்லிணக்கம் என்ற உன்னதமான பண்பைப் நடைமுறை யதார்த்தமாக்குவதற்கான வலுவான வேலைத்திட்டங்கள் இன்னும் சரியாக முன்னெடுக்கப்படவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. நவீன சமூக அணுகுமுறைகள் மூலம் நிலவும் நிலைமைகளை மாற்றியமைக்கத் தவறினால், கடந்த காலங்களில் மறைந்திருந்த 'மலட்டுத் தன்மை கொண்ட கொத்து', 'மலட்டுத் தன்மை கொண்ட உள்ளாடைகள்' போன்ற அபத்தமான வதந்திகளை இனவாதிகள் மீண்டும் சமூகத்தின் முன் பூதாகரமாகக் கொண்டுவர மாட்டார்கள் என்பதற்கு எவ்வித உத்தரவாதமும் இல்லை.

-பாத்திமா ஹலால்தீன்